Waar Is Frikandel Van Gemaakt?

Waar Is Frikandel Van Gemaakt
Wat zit er dan wél in? – De frikandel bevat gewoon vlees: kippenvlees, varkensvlees en ja. heel soms ook een klein beetje paardenvlees. Het hoofdbestanddeel van de snack is separatorvlees. Dat zijn kleine restjes vlees die aan het karkas blijven zitten nadat de filet, borst en andere grotere stukken van de kip zijn afgesneden.

Is frikandel gemaakt van Afvalvlees?

In de moderne frikandel vindt men kippenvlees dat achterbleef op het karkas na het fileren (40 %), ook wel separatorvlees genoemd, 25% is varkensvlees; sommige producenten voegen nog circa 5% paardenvlees toe. De rest is water, paneermeel, bindmiddel, kruiden, uien en smaakversterkers.

Wat zat er vroeger in een frikandel?

Waar Is Frikandel Van Gemaakt In de categorie «Hollandse lekkernij» schrijft ONS elke week over Hollandse lekkernijen; lekkere recepten, leuke weetjes of de geschiedenis ervan. Deze week: de frikandel. Misschien wel Nederlands populairste en traditioneelste snack: de frikandel. Maar wat weten wij nou over deze langwerpige, gefrituurde staaf vlees? Het begon allemaal in 1954 toen de eerste frikandel werd geïntroduceerd in de Nederlandse stad Dordrecht.

Gerrit de Vries maakte toentertijd gehaktballen die hij vervolgens verkocht aan de horeca. Veel mensen waren groot liefhebber van zijn ronde gehaktwonderen. Toen de Warenwet veranderde moest zijn gehaktbal ook gewijzigd worden. Gerrit bedacht toen de vorm te veranderen, waardoor de traditionele ronde gehaktbal veranderde in een soort worst.

Frikadelle, frikadel of frikandel? Deze ‘speciale’ gehaktbal moest natuurlijk ook een naam krijgen. Het was een vrouwelijke snackbarhouder van Duitse afkomst die de naam frikadelle influisterde. In Duitsland bestond namelijk de frikadelle al, alleen was dit in de vorm van een platte gehaktbal.

  • De zoon van Gerrit geeft toe dat Jan Bekker, van een gelijknamige snackfabriek in Noord-Brabant, de frikandel aanvulde.
  • Hij vond namelijk inspiratie bij de Amerikanen, waar de snacks al in grote opmars waren.
  • Hij verving het gehakt met fijngemalen vlees.
  • Het woord frikandel ontstond rond 1954 als merknaam voor een worstvormige frikadel.

Later werd dit een soortnaam. Pas in 2005 werd het woord ‘frikandel’ officieel opgenomen als goedgekeurde spellingsvariant van ‘frikadel’. Wist je dat wij Nederlands gemiddeld 600 miljoen frikandellen per jaar wegwerken? Het liefst met mayo, curry en uitjes.

  1. Frikandel fabels Veel mensen beweren dat de frikandel bestaat uit koeienogen, uiers en slachtafval, maar niets is minder waar.
  2. Tegenwoordig vind je 40% kippenvlees wat achterbleef op het karkas na het fileren, 25% varkensvlees en sommige producenten voegen daar nog 5% paardenvlees aan toe.
  3. De rest van de frikandel bestaat uit paneermiddel, kruiden, uien, water en smaakversterkers.

Wees dus absoluut niet bang voor een frikandel gemaakt van koeienogen. Daarnaast kun je altijd de speciale kipfrikandel proberen. Deze bestaat voor 80% uit kippenvlees en bevat 0% varkensvlees. Wist je dat. het wereldrecord frikandel eten staat op 47 frikandellen binnen 1 uur? Nederland Frikandelland! Zoals iedereen weet is de frikandel een typisch Hollandse snack.

Welke frikandellen bevatten paardenvlees?

Om wat voor producten gaat het? – In Nederland wordt paardenvlees in verschillende vormen verkocht: als paardenbiefstuk of paardenrookworst, maar ook verwerkt in bijvoorbeeld ingeblikt stoofvlees, en snacks zoals vleeskroketten, gehaktstaven en bitterballen.

Waar komt een frikandel van?

De frikandel is een bekende klassieker op ieder Hollands snackfeestje. Ondanks dat, is niet iedereen fan van de typisch Nederlandse snack, De frikandel zou namelijk gemaakt worden van slachtafval, koeienogen, uiers en vet. Is dat echt zo? We kunnen opgelucht ademhalen, het antwoord is namelijk nee ! Dit is absoluut een fabeltje.

  • Frikandellen worden gemaakt van voornamelijk kippenvlees (soms seperatorvlees, dit is het vlees wat aan de karkassen blijft zitten als de grote stukken er af zijn gesneden), varkensvlees en in sommige gevallen een klein beetje paardenvlees.
  • Verder zit er in een frikandel water, paneermeel en een hele dosis kruiden die zorgen voor de typische frikandellensmaak.

Gelukkig, nu kunnen we weer rustig slapen en zorgeloos snacken. Dus zet die frituurpan maar aan! Wist je dat je frikandellen ook zelf kunt maken? Dit is makkelijker dan je denkt! Hier vind je het recept voor frikandel speciaal zonder uitjes.

Is elke dag 1 frikandel goed?

Als u een frikandel eet krijgt u 200 kilocalorieën binnen. Volgens het Voedingscentrum heeft een gemiddelde man per dag genoeg aan 2.500 calorieën, voor een vrouw is 2.000 calorieën voldoende. Dat betekent dat een man 12,5 frikandellen en een vrouw 10 frikandellen per dag mag eten.

Hoeveel procent paard zit er in een frikandel?

Ingrediënten – In de moderne frikandel in vindt men dat achterbleef op het karkas na het fileren (40%), ook wel genoemd, 25% is ; sommige producenten voegen nog circa 5% toe. De rest is, paneermeel, bindmiddel,, en, Ook bestaan speciale kipfrikandellen die tot wel 80% kippenvlees bevatten en geen varkensvlees.

Kan je een frikandel rauw eten?

Kan ik een frikandel ook rauw eten? Een frikandel is voorgeweld. U kunt een ontdooide frikandel dus ‘rauw’ eten maar moet er niet raar van opkijken als de snack minder smaakt of last krijg van uw maag. Net zoals de meeste snackers eten wij frikandellen liever vers uit het vet.

Waarom geen frikandellen meer?

Het tekort van de snack ligt volgens frikandellenfabrikanten aan het gebrek van personeel in de fabrieken. Ook kunnen zij niet aangeven wanneer de frikandellen weer volop te leveren zijn. Een tijdelijke oplossing is het leveren van frikandellen aan cafetaria’s van andere kwaliteit.

Hoe noem je een frikandel in het Engels?

Frikandel minced-meat hot dog

Waar eet men veel paardenvlees?

Stop paardenvlees, voer actie met Wakker Dier Waar Is Frikandel Van Gemaakt Paarden op je bord? De waarheid achter paardenvlees Paarden en pony’s vind je in Nederland niet alleen op maneges, in weilanden en meisjesharten, maar ook op je bord. Soms zichtbaar als rookvlees, maar vaker onzichtbaar, verstopt in snacks.95.550 paarden en pony’s leven in Nederland volgens officiële cijfers.450.000 paarden leven werkelijk in Nederland Omdat de paardensector erg gevarieerd is, weten we niet precies hoeveel paarden in Nederland leven.

Officiële tellingen komen uit op 97.550 stuks, terwijl naar schatting het werkelijk aantal rond de 450.000 ligt. Al deze paarden gebruiken we voor sport, recreatie, fokken of paardenmelk. Meld je aan voor onze e-mails, zodat we je op de hoogte houden van wat jij kunt doen voor de dieren in de vee-industrie.

We sturen je maximaal 1 tot 2 mails per maand. Net zo gevarieerd als het aantal, is het welzijn van de paarden. De meeste paarden komen genoeg buiten. Zij komen in contact met andere paarden en hebben de ruimte. Ook ontvangen ze knuffels en borstelbeurten.

Toch krijgt de Dierenbescherming jaarlijks honderden meldingen binnen van paardenverwaarlozing. Vaak ontbreekt het deze paarden aan ruimte en contact. Hoewel we in Nederland geen paarden fokken voor consumptie, belandt er toch regelmatig paardenvlees op ons bord. Niet in de vorm van paardenworst of -rookvlees, maar als snack.

Denk aan frikandellen en bitterballen, maar ook aan kroketten, gehaktballen en -staven. Paardenvlees is vaak afkomstig uit Uruguay en Argentinië, maar ook uit bijvoorbeeld België en Luxemburg. We weten weinig over het leven en de slacht van deze dieren.

Er zijn amper regels of controles. Uit undercoveronderzoek blijkt dan ook dat deze dieren vaak ernstig gewond en vermagerd naar het slachthuis worden gebracht. De Europese Commissie heeft de import van paardenvlees uit Mexico verboden. Toch komt er nog genoeg paardenvlees ons land binnen uit andere landen, waar de misstanden net zo erg zijn als in Mexico.

Er zijn een aantal paardenmelkerijen in Nederland. De huisvesting van de paarden daar is vergelijkbaar met de huisvesting van recreatie- en sportpaarden. Vergeleken met melkkoeien, hebben de paarden het goed. Zo mogen de veulentjes bij de merrie blijven, is de melkproductie laag en komt uierontsteking amper voor.

Een einde aan de import van vlees van mishandelde paarden.

: Stop paardenvlees, voer actie met Wakker Dier

Welk vlees komt van een paard?

Vleeswaren van paardenvlees zijn onder meer paardenrookvlees, Lokerse paardenworst en paardensalami, de zogenaamde Boulogne-worst.

Hoe noem je een frikandel in Belgie?

Een frikandel is een gefrituurde worst, gemaakt van gehakt vlees. Oorspronkelijk was frikandel een merknaam, die vooral in Nederland gebruikt werd. Het woord frikandel komt als aanduiding voor dit type worst ook voor in Oost- en West-Vlaanderen. In Antwerpen en Vlaams-Brabant wordt een frikandel doorgaans een curryworst genoemd, in Limburg ook wel eens  een lange hamburger,

Hebben ze frikandel in Amerika?

Frikandel overseas Naast België en andere Europese landen waar de frikandel een bekende Nederlandse ‘delicatesse’ is, heeft de frikandel ook de Atlantische oceaan over weten te steken. In Boston verkopen ze bij restaurant Saus frikandellen ondergedompeld in cheddarsaus met geraspte cheddar er bovenop.

See also:  4 Weken Zwanger Waar Op Letten?

Wat is het verschil tussen een frikandel en een frikandel?

Antwoord – Welke vorm juist is, hangt af van wat bedoeld wordt. Een frikadel is een gehaktbal die vooral in België gegeten wordt. Een frikandel is behalve in Belgische ook te vinden in Nederlandse snackbars; het is een gefrituurd worstje, gemaakt van gehakt vlees. In België wordt de frikandel ook wel curryworst genoemd.

Wat is gezonder friet of frikandel?

Gezondste en ongezondste snack – Heb je zin in fastfood? Dan kun je het beste kiezen voor een loempia, Dit beeld lijkt een beetje vertekend te zijn omdat de loempia ook meteen de kleinste snack uit het rijtje is. Daarom heb ik het even voor je omgerekend.

  1. Wanneer je een portie van 70 gram zou eten (vergelijkbaar met het gewicht van een frikandel of kroket), kom je uit op zo’n 127 kcal.
  2. De loempia is dan nog steeds de gezondste keuze, al is het verschil met de rest wel wat minder groot.
  3. Daarnaast bevat deze snack ook relatief weinig (verzadigd) vet en zout.

De snack die qua aantal calorieën als slechtste uit de test komt is de kaassoufflé, Met slechts 60 gram krijg je al zo’n 205 kcal binnen. Daarbij bevat deze lekkernij relatief gezien veel koolhydraten. Qua hoeveelheid zout en verzadigde vetten doet de frikandellen het erg slecht.

Wat is gezonder friet of kroket?

Deze gefrituurde snack is bevat de minste calorieën – Kleine disclaimer: dat deze snack als beste uit de test komt betekent niet dat het verantwoord is om jezelf hier helemaal mee vol te stoppen, hoe lekker dat ook is. De minst ongezonde snack uit de frituurpan is de is kroket.

Kroket (150 kcal) 4 vlammetjes (160 kcal) Frikadel (170 kcal) Kaassoufflé (203 kcal) Bamischijf (230 kcal)

Eet je een frietje met mayo erbij? Tel er dan zo’n 570 calorieën bij op. Zo’n avondje frituren is niet bepaald gezond, maar een frietje en een kroket zijn absoluut geen ramp. Ontneem jezelf het plezier niet, een boterham met kaas bevat immers al 261 calorieën Lekker frituren met de meiden? Dit is gezondste snack die je bestelt bij de snackbar : Lekker frituren met de meiden? Dit is meest ‘gezonde’ snack die je bestelt bij de snackbar

Is separatorvlees gezond?

Een nieuwe opiniepeiling in opdracht van voedselwaakhond Foodwatch wijst uit dat 72% van de consumenten niet weet wat separatorvlees is.74% van de respondenten weet niet in welke producten separatorvlees zit. Diepgravend onderzoek door Foodwatch wijst bovendien uit dat de Staat haar zaken niet op orde heeft als het gaat om de traceerbaarheid en verwerking van dit vlees, dat zeer gevoelig is voor bacteriën.

  1. Separatorvlees is de amorfe roze of grijze vleesmassa, ook wel gekend als ‘spuitvlees’, ‘schraapvlees’ of ‘pink slime’, verkregen uit de karkassen van geslachte dieren.
  2. Vooral bij pluimvee, soms varkens.
  3. Separatorvlees wordt mechanisch met een lage- of hogedrukmachine van de resten van de botten gesepareerd.

Het hogedruk-separatorvlees is zo fijn van structuur dat het een soort vleespasta of pink slime wordt. Uiteindelijk komt het terecht in producten als frikandellen en kipnuggets. Een groot deel wordt ook verwerkt in diervoeding. Het gebrek aan inzicht over separatorvlees ligt niet aan de consument: ook de Nederlandse Waren- en Voedselautoriteit (NVWA) en ministerie van Volksgezondheid kunnen foodwatch niet precies vertellen hoe het zit.

De Staat heeft simpelweg geen idee wie, waar, hoeveel separatorvlees produceert, verwerkt en distribueert en hoeveel separatorvlees in Nederland aanwezig is en wordt geconsumeerd. Dit is problematisch. Separator vlees brengt de nodige risico’s met zich mee. Ten eerste een gezondheidsrisico: bacteriën voelen zich heerlijk in het roze goedje, wat al snel kan uitgroeien tot gevaarlijke aantallen.

Ten tweede een frauderisico: separatorvlees kan (voor een duurdere prijs) als vers of kwaliteitsvlees verkocht worden, zonder vermelding op het etiket. Ten slotte weet je ook niet wat je eet: het zou kunnen dat je geliefde portie kipnuggets naast kip ook varken bevat.

Uit de opiniepeiling blijkt dat consumenten bacteriële groei het ergste risico (67%) vinden. Hierna volgen fraude (23%) en (ongewilde) consumptie van kip of varken (10%). De productieketen van separatorvlees kenmerkt zich door een gebrek aan traceerbaarheid, capaciteit en handhaving. Daarmee breekt de Nederlandse staat de Europese wet.

Als de productie van ‘pink slime’ niet aan strenge eisen voldoet brengt dat risico’s met zich mee.

Geen traceerbaarheid: niemand weet in welke producten separatorvlees zit en waar het wordt geproduceerd, ook de staat niet. Geen handhaving: de staat handhaaft Europese voorschriften (omtrent de productie, hygiëne en etikettering van separatorvlees) niet of legt ze bewust naast zich neer. Geen capaciteit: het toezicht van de NVWA op separatorvlees en de vleesindustrie is ontoereikend, wat de voedselveiligheid in gevaar brengt.

Naar aanleiding van de opiniepeiling van foodwatch geeft 94% van de consumenten aan dat ze het belangrijk vinden dat hier verandering in komt: de overheid en de NVWA moeten inzicht verkrijgen in de traceerbaarheid van separatorvlees en de Nederlandse consument beschermen tegen de bijhorende risico’s.

  1. Foodwatch heeft de Nederlandse overheid via een brief om opheldering gevraagd en eis volledige transparantie en bewijs dat Nederland voldoet aan de wet op voedselveiligheid.
  2. Risico’s separatorvlees De productie van separatorvlees moet aan strenge eisen voldoen, om geen risico’s met zich mee te brengen.

De risico’s zijn namelijk aanzienlijk:

Bacteriële groei: Vlees is sowieso ‘risky business’ voor de voedselveiligheid, maar als vlees met hoge druk van de botten wordt gespoten – en het spierweefsel dus verandert – verhogen de risico’s. Omdat het separatorvlees zo fijngemalen is, voelen bacteriën zich er goed thuis en kunnen daardoor sneller tot gevaarlijke aantallen uitgroeien. Voordat separatorvlees in producten verwerkt is, bevat het vaak te veel ziekmakende bacteriën. Fraude: Separatorvlees is één van de goedkoopste vleesproducten. Het is fraudegevoelig: het kan (voor een duurdere prijs) als vers of kwaliteitsvlees verkocht worden, zonder vermelding van separatorvlees op het etiket. (Ongewilde) consumptie van kip of varken: Het overgrote deel van dit mechanisch verkregen (separator)vlees komt van kippen, de rest van varkens. De consumptie van bewerkte vleesproducten als frituursnacks kan ook kip- of varkenseparatorvlees bevatten, wat mogelijk niet strookt met bepaalde overtuigingen of voorkeuren.

Staat ‘separatorvlees’ vermeld op het etiket van voedingsmiddelen? Als een fabrikant vlees toevoegt aan een product mag het geen vlees worden genoemd. Op het etiket moet uitdrukkelijk ‘separatorvlees’ staan. Als je eens in de supermarkt op de etiketten van vleesproducten kijkt, kom je dit echter vrijwel nooit tegen.

Terwijl het wel in talrijke producten zit. Is separatorvlees voldoende traceerbaar? Uit een steekproef van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit in 2013 bleek dat het separatorvlees, voordat het in producten verwerkt is, al vaak te veel ziekmakende bacteriën bevat. Bovendien werd bij 80% van de inspecties separatorvlees niet (goed) vermeld op de etiketten van voedingswaren.

Traceerbaarheid is echter cruciaal voor preventie. Aan de hand van informatie op (de verpakking van) een levensmiddel, moet de keten van distributeurs en producenten teruggevoerd kunnen worden. Tot aan de boer en grondstoffen. Traceerbaarheidsverplichtingen zijn dé waarborg om in te grijpen als een voedselschandaal zich voordoet.

Foodwatch heeft in 2021 een onderzoek laten uitvoeren door onderzoeksinstituut Profundo naar de Nederlandse separatorvleesmarkt. Dit onderzoeksrapport laat zien dat het vrijwel onmogelijk is om een goed inzicht te krijgen in de separatorvleesindustrie: deze industrie is bijzonder non-transparant. Foodwatch legt, onder meer aan de hand van Wob-verzoeken (beroep op de Wet openbaarheid van bestuur), bloot dat ook de staat simpelweg geen heeft wie, waar, hoeveel separatorvlees produceert, verwerkt en distribueert.

Noch hoeveel separatorvlees in Nederland aanwezig is en wordt geconsumeerd. De minister van Volksgezondheid bevestigt verder in een antwoord op Kamervragen (november 2020) over separatorvlees: «De NVWA houdt geen centrale bestanden bij van productiehoeveelheden en consumptiehoeveelheden.» (Hoe) wordt er gehandhaafd op separatorvlees ? Omdat de productie van separatorvlees zo gevoelig is voor onveilige situaties, gelden er bijzondere Europese (productie)voorschriften voor separatorvlees.

Vanuit de Europese Unie zijn specifiek voorschriften geschreven voor separatorvlees, omdat het – indien ‘fout’ geproduceerd – significante gezondheidsschade kan teweegbrengen ( Bijlage III, Sectie V, van Verordening (EU) 853/2004 ). Zo mag separatorvlees niet direct aan consumenten verkocht worden, alleen via vleesbereidingen die eerst een speciale hittebehandeling hebben ondergaan.

Ook moet separatorvlees altijd onmiddellijk na het uitbenen van het karkas verkregen worden. Dat laatste weigert de NVWA echter te hanteren, omdat ze deze extra voorzorgsmaatregel niet nodig acht. Dit bevestigt DG Sante (Europese directoraat-generaal Gezondheid en Voedselveiligheid) in haar audit in 2015.

See also:  Waar Zit Tryptofaan In?

Ook eerder, in 2012, sprak DG Sante zich vernietigend uit over de controles en handhaving van de NVWA: » niet in geslaagd bepaalde voorschriften inzake algemene hygiëne, op HACCP gebaseerde procedures en specifieke voorschriften voor de productie van separatorvlees te doen naleven.() Bovendien is het standpunt van de Nederlandse bevoegde autoriteiten met betrekking tot de etikettering voor eindgebruikers van producten die separatorvlees bevatten, niet in overeenstemming met de desbetreffende EU-wetgeving en worden de EU-voorschriften inzake etikettering voor eindgebruikers niet gehandhaafd.» Is er voldoende toezicht en controle op separatorvlees? De Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) is niet uitgerust om preventief op te treden tegen voedselschandalen.

Foodwatch trekt al jaren aan de bel over het gebrek aan transparantie, controle en handhaving door de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA). De politiek is zich hier ook van bewust: er zijn de afgelopen jaren veel moties in de Tweede Kamer ingediend tegen de NVWA,

Uit de motie van de PvdA over de NVWA : » overwegende dat vanuit maatschappelijke organisaties en de justitiële keten ook wordt gewezen op tekortkomingen en indringend wordt gevraagd om verbetering van het systeem van toezicht en handhaving.» Een rapport over de NVWA (Deloitte, 2020) laat een schrikbarend beeld zien van de stand van zaken bij de NVWA, mede op het terrein van voedselveiligheid in de vleesindustrie.

Het rapport wijst uit dat dat de NVWA voor 100 van de 152 taken ontoereikende capaciteit heeft. Dit ondanks dat, ook in de definitie van Deloitte, toezicht op de vleesindustrie noodzakelijk is: om ervoor te zorgen dat vlees volgens de wettelijke regels voor voedselveiligheid wordt geproduceerd.

En om te voorkomen dat vlees, dat ongekeurd of niet geschikt is voor menselijke consumptie, verhandeld wordt. Een rapport van de Onderzoeksraad voor Veiligheid (2014) trekt ook niet bepaald opbeurende conclusies: de NVWA heeft een onvolledig beeld van kwetsbare ketenschakels en productiestromen (bijvoorbeeld dierlijke bijproducten).

Het FD voegt hier aan toe dat de NVWA met een dermate groot personeelstekort zit, dat de voedselveiligheid in gevaar komt. Het voorgaande geeft zeer negatief beeld over de staat van het Nederlandse toezicht op en handhaving van de traceerbaarheid van separatorvlees – en van de voedselveiligheid in de vleesindustrie.

Treedt de staat preventief op om schandalen te voorkomen, zoals voor separatorvlees? In Europa hebben we sinds 2002 een algemene voedselwet, de General Food Law ( EC Regulation 178/2002 ). Deze wet is opgesteld naar aanleiding van de BSE-rundvleescrisis uit de jaren ‘90. Doel van de wet: het beschermen van de gezondheid van alle Europeanen en het consumentenbelang, door preventief op te treden tegen gezondheidsgevaren en misleiding op het gebied van voedsel.

In de praktijk schiet het preventief optreden tegen voedselschandalen en de bijhorende risico’s voor de gezondheid echter schromelijk tekort. Dit zagen we in Nederland via onder meer de schandalen met paardenvlees en fipronil en meer recent het ethyleenoxide-schandaal,

Zeker vleesschandalen ( zie infographic ) zijn schering en inslag. Zonder goede traceerbaarheid, zoals bij separatorvlees, is het vragen om een nieuw voedselschandaal. Dit wordt ook treffend weergegeven in een Europese Verordening (‘Guidance document on the GFL’, een toelichting bij Verordening (EU) 178/2002): «Past food incidents have demonstrated that being able to trace food and feed throughout the food chain is of prime importance for the protection of public health and consumers’ interests.» Tal van voedingsschandalen hebben in het verleden plaatsgevonden.

Met het voor separatorvlees geldende gebrek aan traceerbaarheid is het vragen om problemen, in de vorm van een volgende crisis.

Wat is slechter een kroket of frikandel?

Er blijkt best een groot verschil te zitten in het aantal calorieën. Zo bevat een kroket volgens het Voedingscentrum zo’n 127 calorieën en een frikandel 200 calorieën. Ook de andere voedingswaarden van de snacks verschillen van elkaar. Een kroket bevat bijvoorbeeld 5,5 gram vet en een frikandel 14,6 gram vet.

Wat is de gezondste snack van de frituur?

Snacks – Waar Is Frikandel Van Gemaakt De berenklauw of berehap, gehaktbal, frikandel, mexicano en varken- of kipspiesjes (saté) behoren tot de koolhydraatarmere frituursnacks. De betere frituursnack is overduidelijk de varken- of kipspiesjes, deze bevat amper 99 kcal, 1,5 g koolhydraten en 3,7 g vet.

  1. Natuurlijk wel zonder satésaus.
  2. Let op voor de hamburgers in de friettent, deze lijken vaak gezonder omdat er wat groenten bij zitten maar vergis je niet! Deze zijn zeer calorie- en koolhydraatrijk en bevatten ook een behoorlijke hoeveelheid vetten.
  3. Naast het feit dat maaltijden uit de frituur calorierijk zijn bevatten vooral frietjes vaak ook hoge gehaltes aan acrylamide,

Dit is een giftige stof die gevormd wordt tijdens het frituren van zetmeelrijke producten, zoals een aardappel. Meer informatie over acrylamide en het beste bereidingsvet om in te bakken kun je nalezen in een vorige column,

Wat is slechter kroket of frikandel?

Kijk mee: Calorieën: 176 calorieën in een frikandel en 205 calorieën in een kroket. Vet: 12,8 gram in een frikandel, 12,5 gram in een kroket. Koolhydraten: 4,9 gram in een frikandel en 15,8 in een kroket.

Is een frikandel halal?

Volgens het dagblad Suriname heeft een winkelier die frikandellen van het merk OVI verkoopt er onterecht een halal -label opgeplakt. Op het pak met frikandellen staat een label met: 100% halal. Daarnaast staan de aanwezige ingrediënten waaronder kip. Wanneer het opschrift wordt weggehaald blijkt dat de snack niet alleen uit kip maar ook uit gevogelte-, varkens- en paardenvlees is gemaakt.

Petitie De winkelier verklaarde het opschrift niet zelf op de verpakking te hebben geplakt, maar de snack in die staat gekocht te hebben bij een groothandelaar in Paramaribo. De islamorganisatie Ashabe Islam van Nickerie heeft samen met alle leiders van verschillende moskeeën een petitie aangeboden aan districtscommissaris Roliene Samsoedien om de misbruik van het woord ‘halal’ tegen te gaan.

Volgens het dagblad is de politie en de districtcommissaris begonnen met een diepgaand onderzoek,

Is separatorvlees gezond?

Een nieuwe opiniepeiling in opdracht van voedselwaakhond Foodwatch wijst uit dat 72% van de consumenten niet weet wat separatorvlees is.74% van de respondenten weet niet in welke producten separatorvlees zit. Diepgravend onderzoek door Foodwatch wijst bovendien uit dat de Staat haar zaken niet op orde heeft als het gaat om de traceerbaarheid en verwerking van dit vlees, dat zeer gevoelig is voor bacteriën.

Separatorvlees is de amorfe roze of grijze vleesmassa, ook wel gekend als ‘spuitvlees’, ‘schraapvlees’ of ‘pink slime’, verkregen uit de karkassen van geslachte dieren. Vooral bij pluimvee, soms varkens. Separatorvlees wordt mechanisch met een lage- of hogedrukmachine van de resten van de botten gesepareerd.

Het hogedruk-separatorvlees is zo fijn van structuur dat het een soort vleespasta of pink slime wordt. Uiteindelijk komt het terecht in producten als frikandellen en kipnuggets. Een groot deel wordt ook verwerkt in diervoeding. Het gebrek aan inzicht over separatorvlees ligt niet aan de consument: ook de Nederlandse Waren- en Voedselautoriteit (NVWA) en ministerie van Volksgezondheid kunnen foodwatch niet precies vertellen hoe het zit.

De Staat heeft simpelweg geen idee wie, waar, hoeveel separatorvlees produceert, verwerkt en distribueert en hoeveel separatorvlees in Nederland aanwezig is en wordt geconsumeerd. Dit is problematisch. Separator vlees brengt de nodige risico’s met zich mee. Ten eerste een gezondheidsrisico: bacteriën voelen zich heerlijk in het roze goedje, wat al snel kan uitgroeien tot gevaarlijke aantallen.

Ten tweede een frauderisico: separatorvlees kan (voor een duurdere prijs) als vers of kwaliteitsvlees verkocht worden, zonder vermelding op het etiket. Ten slotte weet je ook niet wat je eet: het zou kunnen dat je geliefde portie kipnuggets naast kip ook varken bevat.

Uit de opiniepeiling blijkt dat consumenten bacteriële groei het ergste risico (67%) vinden. Hierna volgen fraude (23%) en (ongewilde) consumptie van kip of varken (10%). De productieketen van separatorvlees kenmerkt zich door een gebrek aan traceerbaarheid, capaciteit en handhaving. Daarmee breekt de Nederlandse staat de Europese wet.

Als de productie van ‘pink slime’ niet aan strenge eisen voldoet brengt dat risico’s met zich mee.

See also:  Waar Komt Oppo Vandaan?

Geen traceerbaarheid: niemand weet in welke producten separatorvlees zit en waar het wordt geproduceerd, ook de staat niet. Geen handhaving: de staat handhaaft Europese voorschriften (omtrent de productie, hygiëne en etikettering van separatorvlees) niet of legt ze bewust naast zich neer. Geen capaciteit: het toezicht van de NVWA op separatorvlees en de vleesindustrie is ontoereikend, wat de voedselveiligheid in gevaar brengt.

Naar aanleiding van de opiniepeiling van foodwatch geeft 94% van de consumenten aan dat ze het belangrijk vinden dat hier verandering in komt: de overheid en de NVWA moeten inzicht verkrijgen in de traceerbaarheid van separatorvlees en de Nederlandse consument beschermen tegen de bijhorende risico’s.

Foodwatch heeft de Nederlandse overheid via een brief om opheldering gevraagd en eis volledige transparantie en bewijs dat Nederland voldoet aan de wet op voedselveiligheid. Risico’s separatorvlees De productie van separatorvlees moet aan strenge eisen voldoen, om geen risico’s met zich mee te brengen.

De risico’s zijn namelijk aanzienlijk:

Bacteriële groei: Vlees is sowieso ‘risky business’ voor de voedselveiligheid, maar als vlees met hoge druk van de botten wordt gespoten – en het spierweefsel dus verandert – verhogen de risico’s. Omdat het separatorvlees zo fijngemalen is, voelen bacteriën zich er goed thuis en kunnen daardoor sneller tot gevaarlijke aantallen uitgroeien. Voordat separatorvlees in producten verwerkt is, bevat het vaak te veel ziekmakende bacteriën. Fraude: Separatorvlees is één van de goedkoopste vleesproducten. Het is fraudegevoelig: het kan (voor een duurdere prijs) als vers of kwaliteitsvlees verkocht worden, zonder vermelding van separatorvlees op het etiket. (Ongewilde) consumptie van kip of varken: Het overgrote deel van dit mechanisch verkregen (separator)vlees komt van kippen, de rest van varkens. De consumptie van bewerkte vleesproducten als frituursnacks kan ook kip- of varkenseparatorvlees bevatten, wat mogelijk niet strookt met bepaalde overtuigingen of voorkeuren.

Staat ‘separatorvlees’ vermeld op het etiket van voedingsmiddelen? Als een fabrikant vlees toevoegt aan een product mag het geen vlees worden genoemd. Op het etiket moet uitdrukkelijk ‘separatorvlees’ staan. Als je eens in de supermarkt op de etiketten van vleesproducten kijkt, kom je dit echter vrijwel nooit tegen.

Terwijl het wel in talrijke producten zit. Is separatorvlees voldoende traceerbaar? Uit een steekproef van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit in 2013 bleek dat het separatorvlees, voordat het in producten verwerkt is, al vaak te veel ziekmakende bacteriën bevat. Bovendien werd bij 80% van de inspecties separatorvlees niet (goed) vermeld op de etiketten van voedingswaren.

Traceerbaarheid is echter cruciaal voor preventie. Aan de hand van informatie op (de verpakking van) een levensmiddel, moet de keten van distributeurs en producenten teruggevoerd kunnen worden. Tot aan de boer en grondstoffen. Traceerbaarheidsverplichtingen zijn dé waarborg om in te grijpen als een voedselschandaal zich voordoet.

Foodwatch heeft in 2021 een onderzoek laten uitvoeren door onderzoeksinstituut Profundo naar de Nederlandse separatorvleesmarkt. Dit onderzoeksrapport laat zien dat het vrijwel onmogelijk is om een goed inzicht te krijgen in de separatorvleesindustrie: deze industrie is bijzonder non-transparant. Foodwatch legt, onder meer aan de hand van Wob-verzoeken (beroep op de Wet openbaarheid van bestuur), bloot dat ook de staat simpelweg geen heeft wie, waar, hoeveel separatorvlees produceert, verwerkt en distribueert.

Noch hoeveel separatorvlees in Nederland aanwezig is en wordt geconsumeerd. De minister van Volksgezondheid bevestigt verder in een antwoord op Kamervragen (november 2020) over separatorvlees: «De NVWA houdt geen centrale bestanden bij van productiehoeveelheden en consumptiehoeveelheden.» (Hoe) wordt er gehandhaafd op separatorvlees ? Omdat de productie van separatorvlees zo gevoelig is voor onveilige situaties, gelden er bijzondere Europese (productie)voorschriften voor separatorvlees.

  • Vanuit de Europese Unie zijn specifiek voorschriften geschreven voor separatorvlees, omdat het – indien ‘fout’ geproduceerd – significante gezondheidsschade kan teweegbrengen ( Bijlage III, Sectie V, van Verordening (EU) 853/2004 ).
  • Zo mag separatorvlees niet direct aan consumenten verkocht worden, alleen via vleesbereidingen die eerst een speciale hittebehandeling hebben ondergaan.

Ook moet separatorvlees altijd onmiddellijk na het uitbenen van het karkas verkregen worden. Dat laatste weigert de NVWA echter te hanteren, omdat ze deze extra voorzorgsmaatregel niet nodig acht. Dit bevestigt DG Sante (Europese directoraat-generaal Gezondheid en Voedselveiligheid) in haar audit in 2015.

Ook eerder, in 2012, sprak DG Sante zich vernietigend uit over de controles en handhaving van de NVWA: » niet in geslaagd bepaalde voorschriften inzake algemene hygiëne, op HACCP gebaseerde procedures en specifieke voorschriften voor de productie van separatorvlees te doen naleven.() Bovendien is het standpunt van de Nederlandse bevoegde autoriteiten met betrekking tot de etikettering voor eindgebruikers van producten die separatorvlees bevatten, niet in overeenstemming met de desbetreffende EU-wetgeving en worden de EU-voorschriften inzake etikettering voor eindgebruikers niet gehandhaafd.» Is er voldoende toezicht en controle op separatorvlees? De Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) is niet uitgerust om preventief op te treden tegen voedselschandalen.

Foodwatch trekt al jaren aan de bel over het gebrek aan transparantie, controle en handhaving door de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA). De politiek is zich hier ook van bewust: er zijn de afgelopen jaren veel moties in de Tweede Kamer ingediend tegen de NVWA,

Uit de motie van de PvdA over de NVWA : » overwegende dat vanuit maatschappelijke organisaties en de justitiële keten ook wordt gewezen op tekortkomingen en indringend wordt gevraagd om verbetering van het systeem van toezicht en handhaving.» Een rapport over de NVWA (Deloitte, 2020) laat een schrikbarend beeld zien van de stand van zaken bij de NVWA, mede op het terrein van voedselveiligheid in de vleesindustrie.

Het rapport wijst uit dat dat de NVWA voor 100 van de 152 taken ontoereikende capaciteit heeft. Dit ondanks dat, ook in de definitie van Deloitte, toezicht op de vleesindustrie noodzakelijk is: om ervoor te zorgen dat vlees volgens de wettelijke regels voor voedselveiligheid wordt geproduceerd.

  1. En om te voorkomen dat vlees, dat ongekeurd of niet geschikt is voor menselijke consumptie, verhandeld wordt.
  2. Een rapport van de Onderzoeksraad voor Veiligheid (2014) trekt ook niet bepaald opbeurende conclusies: de NVWA heeft een onvolledig beeld van kwetsbare ketenschakels en productiestromen (bijvoorbeeld dierlijke bijproducten).

Het FD voegt hier aan toe dat de NVWA met een dermate groot personeelstekort zit, dat de voedselveiligheid in gevaar komt. Het voorgaande geeft zeer negatief beeld over de staat van het Nederlandse toezicht op en handhaving van de traceerbaarheid van separatorvlees – en van de voedselveiligheid in de vleesindustrie.

  1. Treedt de staat preventief op om schandalen te voorkomen, zoals voor separatorvlees? In Europa hebben we sinds 2002 een algemene voedselwet, de General Food Law ( EC Regulation 178/2002 ).
  2. Deze wet is opgesteld naar aanleiding van de BSE-rundvleescrisis uit de jaren ‘90.
  3. Doel van de wet: het beschermen van de gezondheid van alle Europeanen en het consumentenbelang, door preventief op te treden tegen gezondheidsgevaren en misleiding op het gebied van voedsel.

In de praktijk schiet het preventief optreden tegen voedselschandalen en de bijhorende risico’s voor de gezondheid echter schromelijk tekort. Dit zagen we in Nederland via onder meer de schandalen met paardenvlees en fipronil en meer recent het ethyleenoxide-schandaal,

  • Zeker vleesschandalen ( zie infographic ) zijn schering en inslag.
  • Zonder goede traceerbaarheid, zoals bij separatorvlees, is het vragen om een nieuw voedselschandaal.
  • Dit wordt ook treffend weergegeven in een Europese Verordening (‘Guidance document on the GFL’, een toelichting bij Verordening (EU) 178/2002): «Past food incidents have demonstrated that being able to trace food and feed throughout the food chain is of prime importance for the protection of public health and consumers’ interests.» Tal van voedingsschandalen hebben in het verleden plaatsgevonden.

Met het voor separatorvlees geldende gebrek aan traceerbaarheid is het vragen om problemen, in de vorm van een volgende crisis.

Is een frikandel duurzaam?

Goed bezig met je restproduct – En wat zegt Kees op de Belgische website Goed Gevoel ? Een frikandel is misschien wel de meest duurzame snack die er is. «Een schitterend product, misschien wel het duurzaamste snackje van allemaal. Het is eigenlijk niets meer dan een samengesteld restproduct met een lekker smaakje, dat dus groener is dan de meeste plant-based hamburgers met vleessmaak en -textuur».

Wat is Afvalvlees?

Van dat vlees waar je niets van een dier in herkende.